وی با اشاره به تجربه میدکو و فولاد مبارکه گفت: «میدکو اکنون تا مرحله شمش وارد شده و فولاد مبارکه به مراحل پس از شمش ارتقا یافته است. با توجه به هزینههای بالای حمل، اگر سوآپ (معاوضه و تهاتر درآمدهای ناشی از ابزار مالی) شکل بگیرد، میتواند در انتقال مواد از شمال به جنوب و بالعکس بسیار کمککننده باشد.»
بهرامیان همچنین پیشنهاد داد: «تبادل تکنولوژی، مشاوره، دانش فنی و تجربیات بین شرکتها، برگزاری نشستهای منظم و هدفمند در موضوعات تخصصی، بازرگانی و مالی میتواند اثرگذار باشد. امروز قیمتگذاری دستوری زیانهایی را متوجه فولادسازان میکند و تفاوت قیمتی معاملات داخل و خارج بورس بسیار تعیینکننده است.»
وی افزود: «اگر قرار است مقررات به نفع تولیدکننده تغییر کند، ذینفعان اصلی باید متحد عمل کنند. نکته دیگر سهامداری و مالکیت متقابل شرکتهاست که میتواند روابطی شبیه خویشاوندی ایجاد کرده و منافع را مستقیم به هم گره بزند.»
عضو هیأت مدیره فولاد سیرجان ایرانیان توضیح داد: «اگر هلدینگ میدکو در شرکتهای فولاد مبارکه سهم تعیینکننده داشته باشد و بالعکس، این ارتباط از اتحاد استراتژیک به اتحاد خویشاوندی تبدیل میشود. تبادل سرمایه اتفاق میافتد و مجموعه بزرگتر میشود.»
او ادامه داد: «مشخص نیست چرا گروههای فولاد خود را در حصار قرار میدهند، در حالی که با درصدهای کوچک (۵ تا ۱۰ درصد) در هیأت مدیره میتوان همافزایی ایجاد کرد. علاقمندی به سهام حاکمیتی بالا دیگر جوابگو نیست؛ هر کدام مسیر خود را میرویم در حالی که میتوانیم با همکاری مسیر بهتری بسازیم.»
بهرامیان درباره بازار سرمایه و بهینهسازی منابع گفت: «هر کدام از ما جداگانه برای احداث نیروگاه و دسترسی به منابع آب و گاز تلاش میکنیم، اما این عملکرد جزیرهای امروز جوابگو نیست.» او به نمونه مشارکت میدکو با شرکت ملی گوهر مس ایران اشاره کرد و گفت: «شرکت ملی مس، اصلیترین نهاد حاکمیتی مس، با ما مشارکت پنجاه-پنجاه کرده است. نمونهای مشابه در فولاد نداشتهایم، اما علاقمند به باز شدن این درها و برقراری تعاملات منظم در حوزه مالی، تأمین سرمایه و بازرگانی هستیم. ابزارهای مالی باید با هم تبادل شوند و به سمت منافع ملی مشترک حرکت کنیم؛ زیرا همه ما در نهایت صنایعی هستیم که با تولید و اشتغال ملی سروکار داریم.»
